Ο έρωτας είναι μεγάλος αλήτης

 

Είναι καιρός τώρα που σκέφτομαι να τον βρω και να τον μαυρίσω στο ξύλο. Είμαι σίγουρη πως μόνο αν τον δω να σέρνεται μπρος στα πόδια μου μελανιασμένος, θα καταφέρω να ξεπεράσω αυτά που μου έκανε. Ο αλήτης. Να του σημαδέψω το σώμα όπως σημάδευε εκείνος το δικό μου για χρόνια. Να του πάρω πίσω αυτά που μου έκλεψε, δε γίνεται. Αλλά χρόνια μού έκλεβε χρόνια. Χρόνια με έκανε υποτακτική. Χρόνια με ξεγελούσε. Ο αρχιψεύτης. Χρόνια με ανέβαζε στα ουράνια κι έπειτα με γκρέμιζε στο κενό. Ο άκαρδος. Και μην τολμήσεις να πεις πως εγώ φταίω που τον εμπιστευόμουν η αφελής.  Όχι. Δεν μπορεί να μην ξέρεις πόσο πειστικός είναι όταν θέλει να σε παρασύρει; Δεν μπορεί να μην ξέρεις πόσα τερτίπια χρησιμοποιεί για να σε φέρει στα νερά του; Ο χειριστικός! Πόσο αθώα όψη έχει αλλά και τόσο σατανικός είναι; Ο αναίσχυντος! Με το γλυκό υφάκι του σού τυφλώνει τα μάτια. Ο αχρείος. Με τα απαλά χεράκια του σε σημαδεύει κατάστηθα. Ο άπονος. Να τα αίματα, να τα δάκρυα, να οι πόνοι. Αυτός, σκασίλα του. Σε κοιτάζει αφ' υψηλού χαμογελώντας. Ο αναίσθητος. Κι ύστερα φεύγει και μένεις στα κρύα του λουτρού. Φεύγει, ρε! Σε παρατάει και πάει αλλού να βασανίσει. Ο προδότης. Και σκασίλα του όσα τράβηξες και σκασίλα του όσα σε έκανε να υποφέρεις και σκασίλα του τα χρόνια που έχασες για πάρτη του. Το κάθαρμα. Γι' αυτό σου λέω και να του το πεις, αν στα καλά καθούμενα τον συναντήσεις: Ουέ κι αλίμονο αν τον πετύχω. Δεν θα μπορούν να τον βγάλουν από τα χέρια μου. Από μένα θα τόβρει. Ο κακοποιός!